Irem
New member
[color=]Gösteriş, Riyâ Mıdır? Yoksa Hayatın Tatlı Bir Hilesi Mi?[/color]
Herkese merhaba, dostlar! Bugün, hayatın en eski tartışmalarından birine, yani gösterişin riyâ olup olmadığına eğlenceli bir bakış açısıyla dalıyoruz. Ne diyorsunuz, birçoğumuz bu soruyla karşılaştığımızda “bunu mu tartışacağız?” diye söyleniriz, değil mi? Ama aslında, gösterişin tam anlamıyla riyâ olup olmadığını düşünmek, biraz eğlenceli bir muhabbetin kapılarını aralar. Gelin, bu meseleyi birlikte derinlemesine inceleyelim. Ve belki de, bir gün gösterişli bir şekilde “ben gösteriş yapmıyorum” diye bağıran biri çıkarsa, artık “Evet, aslında bu bir tür riyâ” diyebiliriz.
Ama önce soralım: Gösteriş yapmak gerçekten riyâ mıdır? Yoksa sadece insanın kendini biraz daha “iyi” hissetmesi için yapılmış tatlı bir hile mi? Çalışanlar, iş dünyası, sosyal medya, hatta kahve içme şeklimiz bile bazen gösterişe dönüşebiliyor. Peki, nedir bu gösterişin arkası?
[color=]Erkeklerin Çözüm Odaklı, Kadınların Empatik Bakış Açısı: Gösterişin Cinsiyeti Var mı?[/color]
Bununla ilgili aklımıza takılan bir soru var: Erkekler ve kadınlar gösterişi farklı mı algılar? Erkekler çözüm odaklı bir yaklaşım benimserken, kadınlar empatik ve ilişki odaklı olurlar, değil mi? Yani erkekler, “Ben buna nasıl çözüm bulurum?” diye düşünürken, kadınlar daha çok “Bunu niye böyle yaptın?” diye sorgularlar. Gösteriş yapmak, aslında bir bakıma, çözülmesi gereken bir durum ya da empatik olarak anlaşılması gereken bir duygu mudur?
Erkekler bir gösterişi, “İyi, bu şekilde daha iyi gözükürüm, o zaman işin sonunda başarılı olurum,” diyerek mantıklı bir çözüm arayışıyla ele alabilir. Ama kadınlar, “Neden bunu yaptın?” sorusuyla biraz daha derinlere inebilir, çünkü onlar sadece dış görünüşe değil, hissettiklerine de bakarlar. Yani gösterişi sadece “benim iyiliğim için” değil, “çevremdeki insanlara nasıl hissettiririm” diye düşünürler.
Hadi gelin, biraz mizahi bir örnek üzerinden bunu tartışalım. Bir erkek, yüksek sesle arabasında müzik dinlerken “bu gösteriş” diye bakılabilir. Ama kadınlar “Bir de bu kadar abartılmasına gerek var mıydı? Ne kadar da dikkat çekiyor!” diye düşünebilir. Araba, müzik, ses sistemi… Bu aslında biraz da “Ben varım ve bunu görmek zorundasınız!” demek değil mi?
[color=]Gösteriş: Bir Yanda “Ben Buradayım!” Diğer Yanda “Hayır, Ben Buradayım!”[/color]
Şimdi size bir örnek daha vereyim. Sosyal medyada birinin tatilde çekilmiş fotoğrafını gördünüz. O kadar harika gözüküyor ki, “Ben bu tatilde olmalıydım!” diye iç geçirebilirsiniz. Ama şunu unutmayın: O kişi tatildeyken, siz işte bu yazıyı yazıyorsunuz! Gösterişin en eğlenceli kısmı, aslında “bakın ben tatildeyim” diyen kişiye bakarken “ne kadar gösteriş yapıyor” diye düşünen sizsiniz! Yani, gösterişin riyâ olup olmadığı bir bakıma, gösterişi nasıl algıladığınızla da alakalıdır. Birinin gösteriş yapmasının arkasında bazen sadece kendini iyi hissetme çabası vardır. Gerçekten mi? Yoksa sadece “bakın, buradayım” mı demek istiyor? Bunun çizgisi bir hayli ince.
Peki, gösterişin dozunu abartmak riyâya dönüşür mü? Bunu da tartışalım. Çünkü bazen gösteriş, gerçekten kendini olduğu gibi ortaya koymanın bir yolu olabilir. Ama dikkat edin, bu noktada biraz mizahi bir durumla karşı karşıya kalabiliriz. Ne zaman ki birinin saçma sapan bir şekilde “Benim arabanın motoru 400 beygir!” dediğini duyarsınız, işte o zaman gösterişin asıl riyâ’ya dönüşebileceğini fark edersiniz. Ya da birinin yemek fotoğrafı paylaşırken “Bugün tam anlamıyla gurme bir deneyim yaşadım,” demesi… Ne kadar gurme olduğunun bir anlamı var mı? Yani, bu kadar detaycı bir yaklaşım, acaba sadece bir “görünüş” mü?
[color=]Gösteriş Yapmayan Kimseyi Bulabilir Miyiz?[/color]
Hadi biraz daha eğlenceli bir noktaya gelelim. Kimse gösteriş yapmaz, değil mi? Hatta “Ben asla gösteriş yapmam!” diyorsunuz. Ancak bir adım daha atın: “Ama o zaman sosyal medyada neden bu kadar çok selfie paylaşıyorsunuz?” Veya “Neden sürekli farklı yerlerde lüks yemekler yiyip fotoğrafını çekiyorsunuz?” Yani gösterişin ne kadar yaygın olduğu göz önüne alındığında, aslında bu davranışı reddetmek biraz çelişkili bir durum yaratıyor.
Düşünsenize, birisi bir kıyafet alıp hemen etrafına gösteriyor: “Bunu ne kadar ucuza aldım!” Bu gösterişin en masum halidir belki de, ama gösterişin izlediği bu çizgide her zaman bir ince denge vardır. Bir an, gösterişin “bir şey yapıyorum ama sadece kendim için” olduğu bir an vardır, ama başka bir an gelir ve gösterişin “sadece dikkat çekmek için” olduğu gerçeğiyle yüzleşirsiniz.
[color=]Sizce Gösteriş, Bir Hile Midir? Yoksa Bu Dünya Oynamak İçin Kurulmuş Bir Sahne Mi?[/color]
Dostlar, siz ne düşünüyorsunuz? Gösteriş bir hile mi, yoksa sadece dünya üzerinde “oyun” oynamanın bir yolu mu? Yoksa belki de gösteriş, sadece kendini iyi hissetmenin en basit yoludur? Hadi, tartışalım! Gösteriş yapmayı savunuyor musunuz yoksa “Riyâ’dan başka bir şey değil” diyerek kaçınmaya mı çalışıyorsunuz?
Yorumlarınızı bekliyorum! Ne kadar “göstermelik” olduğunuzu ve bunun hayatınıza nasıl yansıdığını paylaşın!
Herkese merhaba, dostlar! Bugün, hayatın en eski tartışmalarından birine, yani gösterişin riyâ olup olmadığına eğlenceli bir bakış açısıyla dalıyoruz. Ne diyorsunuz, birçoğumuz bu soruyla karşılaştığımızda “bunu mu tartışacağız?” diye söyleniriz, değil mi? Ama aslında, gösterişin tam anlamıyla riyâ olup olmadığını düşünmek, biraz eğlenceli bir muhabbetin kapılarını aralar. Gelin, bu meseleyi birlikte derinlemesine inceleyelim. Ve belki de, bir gün gösterişli bir şekilde “ben gösteriş yapmıyorum” diye bağıran biri çıkarsa, artık “Evet, aslında bu bir tür riyâ” diyebiliriz.
Ama önce soralım: Gösteriş yapmak gerçekten riyâ mıdır? Yoksa sadece insanın kendini biraz daha “iyi” hissetmesi için yapılmış tatlı bir hile mi? Çalışanlar, iş dünyası, sosyal medya, hatta kahve içme şeklimiz bile bazen gösterişe dönüşebiliyor. Peki, nedir bu gösterişin arkası?
[color=]Erkeklerin Çözüm Odaklı, Kadınların Empatik Bakış Açısı: Gösterişin Cinsiyeti Var mı?[/color]
Bununla ilgili aklımıza takılan bir soru var: Erkekler ve kadınlar gösterişi farklı mı algılar? Erkekler çözüm odaklı bir yaklaşım benimserken, kadınlar empatik ve ilişki odaklı olurlar, değil mi? Yani erkekler, “Ben buna nasıl çözüm bulurum?” diye düşünürken, kadınlar daha çok “Bunu niye böyle yaptın?” diye sorgularlar. Gösteriş yapmak, aslında bir bakıma, çözülmesi gereken bir durum ya da empatik olarak anlaşılması gereken bir duygu mudur?
Erkekler bir gösterişi, “İyi, bu şekilde daha iyi gözükürüm, o zaman işin sonunda başarılı olurum,” diyerek mantıklı bir çözüm arayışıyla ele alabilir. Ama kadınlar, “Neden bunu yaptın?” sorusuyla biraz daha derinlere inebilir, çünkü onlar sadece dış görünüşe değil, hissettiklerine de bakarlar. Yani gösterişi sadece “benim iyiliğim için” değil, “çevremdeki insanlara nasıl hissettiririm” diye düşünürler.
Hadi gelin, biraz mizahi bir örnek üzerinden bunu tartışalım. Bir erkek, yüksek sesle arabasında müzik dinlerken “bu gösteriş” diye bakılabilir. Ama kadınlar “Bir de bu kadar abartılmasına gerek var mıydı? Ne kadar da dikkat çekiyor!” diye düşünebilir. Araba, müzik, ses sistemi… Bu aslında biraz da “Ben varım ve bunu görmek zorundasınız!” demek değil mi?
[color=]Gösteriş: Bir Yanda “Ben Buradayım!” Diğer Yanda “Hayır, Ben Buradayım!”[/color]
Şimdi size bir örnek daha vereyim. Sosyal medyada birinin tatilde çekilmiş fotoğrafını gördünüz. O kadar harika gözüküyor ki, “Ben bu tatilde olmalıydım!” diye iç geçirebilirsiniz. Ama şunu unutmayın: O kişi tatildeyken, siz işte bu yazıyı yazıyorsunuz! Gösterişin en eğlenceli kısmı, aslında “bakın ben tatildeyim” diyen kişiye bakarken “ne kadar gösteriş yapıyor” diye düşünen sizsiniz! Yani, gösterişin riyâ olup olmadığı bir bakıma, gösterişi nasıl algıladığınızla da alakalıdır. Birinin gösteriş yapmasının arkasında bazen sadece kendini iyi hissetme çabası vardır. Gerçekten mi? Yoksa sadece “bakın, buradayım” mı demek istiyor? Bunun çizgisi bir hayli ince.
Peki, gösterişin dozunu abartmak riyâya dönüşür mü? Bunu da tartışalım. Çünkü bazen gösteriş, gerçekten kendini olduğu gibi ortaya koymanın bir yolu olabilir. Ama dikkat edin, bu noktada biraz mizahi bir durumla karşı karşıya kalabiliriz. Ne zaman ki birinin saçma sapan bir şekilde “Benim arabanın motoru 400 beygir!” dediğini duyarsınız, işte o zaman gösterişin asıl riyâ’ya dönüşebileceğini fark edersiniz. Ya da birinin yemek fotoğrafı paylaşırken “Bugün tam anlamıyla gurme bir deneyim yaşadım,” demesi… Ne kadar gurme olduğunun bir anlamı var mı? Yani, bu kadar detaycı bir yaklaşım, acaba sadece bir “görünüş” mü?
[color=]Gösteriş Yapmayan Kimseyi Bulabilir Miyiz?[/color]
Hadi biraz daha eğlenceli bir noktaya gelelim. Kimse gösteriş yapmaz, değil mi? Hatta “Ben asla gösteriş yapmam!” diyorsunuz. Ancak bir adım daha atın: “Ama o zaman sosyal medyada neden bu kadar çok selfie paylaşıyorsunuz?” Veya “Neden sürekli farklı yerlerde lüks yemekler yiyip fotoğrafını çekiyorsunuz?” Yani gösterişin ne kadar yaygın olduğu göz önüne alındığında, aslında bu davranışı reddetmek biraz çelişkili bir durum yaratıyor.
Düşünsenize, birisi bir kıyafet alıp hemen etrafına gösteriyor: “Bunu ne kadar ucuza aldım!” Bu gösterişin en masum halidir belki de, ama gösterişin izlediği bu çizgide her zaman bir ince denge vardır. Bir an, gösterişin “bir şey yapıyorum ama sadece kendim için” olduğu bir an vardır, ama başka bir an gelir ve gösterişin “sadece dikkat çekmek için” olduğu gerçeğiyle yüzleşirsiniz.
[color=]Sizce Gösteriş, Bir Hile Midir? Yoksa Bu Dünya Oynamak İçin Kurulmuş Bir Sahne Mi?[/color]
Dostlar, siz ne düşünüyorsunuz? Gösteriş bir hile mi, yoksa sadece dünya üzerinde “oyun” oynamanın bir yolu mu? Yoksa belki de gösteriş, sadece kendini iyi hissetmenin en basit yoludur? Hadi, tartışalım! Gösteriş yapmayı savunuyor musunuz yoksa “Riyâ’dan başka bir şey değil” diyerek kaçınmaya mı çalışıyorsunuz?
Yorumlarınızı bekliyorum! Ne kadar “göstermelik” olduğunuzu ve bunun hayatınıza nasıl yansıdığını paylaşın!