bencede
New member
“Sürekli siren sesi duyarken, yıkılmış okul, hastane ve konutların manzaralarını izlerken nasıl olağan olabilirsiniz?” diye soruyor Niyara Mamutova: “Cesetler, küle dönmüş meskenler görmek beni hasta ediyor. Çok üzücü. Bu Ramazan acı dolu.”
Mamutova, 2014’te Rusya’nın ilhak ettiği Kırım’dan ülkenin kuzebir daha göç eden eden bir Tatar. Kiev’li öbür bir Ukraynalı Müslüman Viktoria Nesterenko da tıpkı görüşte.
İki bayan, BBC’ye savaş bölgesinde Ramazan’ı anlattı.
Nesterenko “Hep gözümün önüne savaşın dehşetli imajları geliyor” diyor:
“Kiev yakınlarında Rus askerleri çocuklar dahil biroldukça sivili öldürdü. Bu yıl, evvelki Ramazanlar üzere değil. Daima ıstırap ortasındayım.”
Niyara Mamutova
Ukrayna’da nüfusun fazlaca küçük bir kısmı Müslüman. Resmi olmayan iddialar, bunun yüzde bir civarında olduğu istikametinde.
Ancak, ülkenin Müslümanları, Covid salgını niçiniyle Ramazan’ı iki yıldır istedikleri üzere yaşayamadıkları için bu Ramazan’ı sabırsızlıkla bekliyordu. Lakin savaş, planlarını bozdu.
Viktoria Nesterenko, “En güç şey kendinizi moral ve ruhen hazırlamak. Daha fazla Kuran okumak ve ibadet etmek istiyorum. Ancak gerilim ve halsizlik niçiniyle dualarıma odaklanamıyorum” diyor.
Niyara Mamutova yeni doğum yapmış. Kızını emzirdiği için oruç tutmuyor. Ancak Nesterenko oruç tutuyor. İkisi de Ramazan’ın sıkıntı geçtiğini söylüyor:
Nesterenko, “Tabii ki ibadet için vakit buluyoruz. Savaş vakit içinderında birtakım muafiyetler var. Namazlarınızı toplu kılabiliyorsunuz. Bu yolla dini vazifelerimizi yerine getirebiliyoruz” diye ekliyor.
‘hiç bir yer inançlı değil‘
Niyara Mamutova, sekiz yıldır ülkenin güneyindeki Zaporijya’da yaşıyor. Müslümanlara yönelik önyargılarla çaba etmeyi amaçlayan bir sivil toplum kuruluşunun başında.
Niyara Mamutova Niyara Mamutova (Bebeğini tutuyor) savaşın başlamasından üç hafta daha sonra konutunu terk etmek zorunda kalmış.
Savaş dördüncü çocuğunun doğumundan üç hafta daha sonra başlamış. Savaştan evvel meskenlerinde tadilat yapmaya hazırlanıyorlarmış: Hepimiz şoke olduk. Havaalanına füzeler düşüyordu. Petrol deposu yanıyordu. Rus askerleri kente yaklaşıyorlardı. Bu yüzden konutumuzu terk etmek zorunda kaldık.”
Kırım’ın ilhakında neredeyse hiç kan dökülmemişti. Lakin işgal kanlı ve acımasızdı.
Bunun üzerine aile Ukrayna’nın batısındaki Çernivsti’ye göçtü. Çocuklarla taşınmak kolay olmadı.
“Çocuklarım arkadaşlarından ayrılmak zorunda kaldı. Konutlarını kaybettiler. Burada da inançta değiliz. Rus füzeleri ve bombaları Ukrayna’da her an her kenti vurabilir.”
Nostalji
Niyara Mamutova Biroldukça cami kapılarını sığınmacılara açtı.
Burada evvel bir mescide sığınmışlar. daha sonra kiralık bir konut bulmuşlar.
Niyara Mamutova, eski Ramazanları hatırlayıp hüzünleniyor:
“Eskiden tüm aile oruç tutardık, namaz kılardık ve iftar yapardık. Artık savaş niçiniyle ailemiz parçalandı. Kimi aile üyelerimiz ülkeyi terk edip öteki memleketlere yerleşti. Keyifli bir atmosfer değil”
Kocası meskenden dönüştürülmüş bir mescitte imamlık yapıyor. Çernivsti’de geceleri sokağa çıkma yasağı var. Kocası kimi vakit geciktiği için meskene gelemiyor, mescitte kalıyor. Ancak Mamutova, bu hiç tanımadığı yerde yeni dostlar edinmeyi başarmış:
“Diğer Müslümanlarla orucumuzu bir arada açıyoruz. Birbirimize yardım ediyoruz. Ayrıyeten güçlü Müslümanlardan, konutlarını terk etmek zorunda kalanlar için bağış topluyoruz.”
Helal et ezası
Her gün mescide sığınan insanlara yemek yapıyor:
Niyara Mamutova
“henüz her zamanki yemeklerimizi yapıyoruz. Lakin helal kesim etimiz yok. Yalnızca tavuk bulabiliyoruz.”
Türkiye üzere ülkelerdeki İslami yardım kuruluşları besin yardımında bulunuyor. Lokal Müslümanlar da ortalarında para toplayıp kaşık çatal alıyorlar.
Viktoria Nesterenko, donmuş et ve balık tükettiklerini söylüyor:
“Helal besin bulmak istiyoruz. Ancak helal et kasveti var. Ücra yerlerde yaşayanların helal besine erişimi yok.”
Nesterenko savaşın başlamasından evvel Kiev’de helal onayı veren bir kuruluşun müdürü olarak çalışıyormuş.
Ukrayna ordusunda ve lokal savunma taburlarında hayli sayıda Müslüman bayan ve erkek var. Kimileri yakın bir vakit evvel istekli kümelerine katılmış.
Viktoria Nesterenko
Nesterenko, “Akrabalarım ve dostlarım Ruslara karşı savaşıyorlar. İnsani yardım faaliyetlerinde bulunuyoruz. İnsanların tahliyesine yardım ediyoruz. Para toplayıp askerlerimiz için mühimmat alıyoruz” diyor.
Kiev’deki ana caminin cemaati, olağan vakit içinderdakinin yüzde beşine kadar düşmüş. Bu durum Nesterenko’yu epey üzüyor. Biroldukça Müslümanın hala kentte olduğunu, silahlı kuvvetlerde hizmet vermekle meşgul oldukları için mescide gelemediklerini söylüyor:
“Mümkün olduğunca çalışıp halkımıza yardım etmek istiyorum. Bu benim vatandaşlık misyonum. Ukrayna halkı gücünü berabern alıyor. Kenetlenmeli ve birbirimize yardım etmeliyiz.”
Niyara Mamutova, inancı yardımıyla bu kuvvetli vakit içinderı aşacaklarını düşünüyor.
Alina Smutko Ukrayna ordusunda hayli sayıda Müslüman istekli var.
“İnancım bana kuvvet veriyor. Sorularıma yanıt veriyor. Bu savaşın bir imtihan olduğunu anlıyorsunuz. Barış için yaşıyor, dua ediyor ve bekliyoruz.”
Mamutova, 2014’te Rusya’nın ilhak ettiği Kırım’dan ülkenin kuzebir daha göç eden eden bir Tatar. Kiev’li öbür bir Ukraynalı Müslüman Viktoria Nesterenko da tıpkı görüşte.
İki bayan, BBC’ye savaş bölgesinde Ramazan’ı anlattı.
Nesterenko “Hep gözümün önüne savaşın dehşetli imajları geliyor” diyor:
“Kiev yakınlarında Rus askerleri çocuklar dahil biroldukça sivili öldürdü. Bu yıl, evvelki Ramazanlar üzere değil. Daima ıstırap ortasındayım.”
Niyara Mamutova
Ukrayna’da nüfusun fazlaca küçük bir kısmı Müslüman. Resmi olmayan iddialar, bunun yüzde bir civarında olduğu istikametinde.
Ancak, ülkenin Müslümanları, Covid salgını niçiniyle Ramazan’ı iki yıldır istedikleri üzere yaşayamadıkları için bu Ramazan’ı sabırsızlıkla bekliyordu. Lakin savaş, planlarını bozdu.
Viktoria Nesterenko, “En güç şey kendinizi moral ve ruhen hazırlamak. Daha fazla Kuran okumak ve ibadet etmek istiyorum. Ancak gerilim ve halsizlik niçiniyle dualarıma odaklanamıyorum” diyor.
Niyara Mamutova yeni doğum yapmış. Kızını emzirdiği için oruç tutmuyor. Ancak Nesterenko oruç tutuyor. İkisi de Ramazan’ın sıkıntı geçtiğini söylüyor:
Nesterenko, “Tabii ki ibadet için vakit buluyoruz. Savaş vakit içinderında birtakım muafiyetler var. Namazlarınızı toplu kılabiliyorsunuz. Bu yolla dini vazifelerimizi yerine getirebiliyoruz” diye ekliyor.
‘hiç bir yer inançlı değil‘
Niyara Mamutova, sekiz yıldır ülkenin güneyindeki Zaporijya’da yaşıyor. Müslümanlara yönelik önyargılarla çaba etmeyi amaçlayan bir sivil toplum kuruluşunun başında.
Niyara Mamutova Niyara Mamutova (Bebeğini tutuyor) savaşın başlamasından üç hafta daha sonra konutunu terk etmek zorunda kalmış.
Savaş dördüncü çocuğunun doğumundan üç hafta daha sonra başlamış. Savaştan evvel meskenlerinde tadilat yapmaya hazırlanıyorlarmış: Hepimiz şoke olduk. Havaalanına füzeler düşüyordu. Petrol deposu yanıyordu. Rus askerleri kente yaklaşıyorlardı. Bu yüzden konutumuzu terk etmek zorunda kaldık.”
Kırım’ın ilhakında neredeyse hiç kan dökülmemişti. Lakin işgal kanlı ve acımasızdı.
Bunun üzerine aile Ukrayna’nın batısındaki Çernivsti’ye göçtü. Çocuklarla taşınmak kolay olmadı.
“Çocuklarım arkadaşlarından ayrılmak zorunda kaldı. Konutlarını kaybettiler. Burada da inançta değiliz. Rus füzeleri ve bombaları Ukrayna’da her an her kenti vurabilir.”
Nostalji
Niyara Mamutova Biroldukça cami kapılarını sığınmacılara açtı.
Burada evvel bir mescide sığınmışlar. daha sonra kiralık bir konut bulmuşlar.
Niyara Mamutova, eski Ramazanları hatırlayıp hüzünleniyor:
“Eskiden tüm aile oruç tutardık, namaz kılardık ve iftar yapardık. Artık savaş niçiniyle ailemiz parçalandı. Kimi aile üyelerimiz ülkeyi terk edip öteki memleketlere yerleşti. Keyifli bir atmosfer değil”
Kocası meskenden dönüştürülmüş bir mescitte imamlık yapıyor. Çernivsti’de geceleri sokağa çıkma yasağı var. Kocası kimi vakit geciktiği için meskene gelemiyor, mescitte kalıyor. Ancak Mamutova, bu hiç tanımadığı yerde yeni dostlar edinmeyi başarmış:
“Diğer Müslümanlarla orucumuzu bir arada açıyoruz. Birbirimize yardım ediyoruz. Ayrıyeten güçlü Müslümanlardan, konutlarını terk etmek zorunda kalanlar için bağış topluyoruz.”
Helal et ezası
Her gün mescide sığınan insanlara yemek yapıyor:
Niyara Mamutova
“henüz her zamanki yemeklerimizi yapıyoruz. Lakin helal kesim etimiz yok. Yalnızca tavuk bulabiliyoruz.”
Türkiye üzere ülkelerdeki İslami yardım kuruluşları besin yardımında bulunuyor. Lokal Müslümanlar da ortalarında para toplayıp kaşık çatal alıyorlar.
Viktoria Nesterenko, donmuş et ve balık tükettiklerini söylüyor:
“Helal besin bulmak istiyoruz. Ancak helal et kasveti var. Ücra yerlerde yaşayanların helal besine erişimi yok.”
Nesterenko savaşın başlamasından evvel Kiev’de helal onayı veren bir kuruluşun müdürü olarak çalışıyormuş.
Ukrayna ordusunda ve lokal savunma taburlarında hayli sayıda Müslüman bayan ve erkek var. Kimileri yakın bir vakit evvel istekli kümelerine katılmış.
Viktoria Nesterenko
Nesterenko, “Akrabalarım ve dostlarım Ruslara karşı savaşıyorlar. İnsani yardım faaliyetlerinde bulunuyoruz. İnsanların tahliyesine yardım ediyoruz. Para toplayıp askerlerimiz için mühimmat alıyoruz” diyor.
Kiev’deki ana caminin cemaati, olağan vakit içinderdakinin yüzde beşine kadar düşmüş. Bu durum Nesterenko’yu epey üzüyor. Biroldukça Müslümanın hala kentte olduğunu, silahlı kuvvetlerde hizmet vermekle meşgul oldukları için mescide gelemediklerini söylüyor:
“Mümkün olduğunca çalışıp halkımıza yardım etmek istiyorum. Bu benim vatandaşlık misyonum. Ukrayna halkı gücünü berabern alıyor. Kenetlenmeli ve birbirimize yardım etmeliyiz.”
Niyara Mamutova, inancı yardımıyla bu kuvvetli vakit içinderı aşacaklarını düşünüyor.
Alina Smutko Ukrayna ordusunda hayli sayıda Müslüman istekli var.
“İnancım bana kuvvet veriyor. Sorularıma yanıt veriyor. Bu savaşın bir imtihan olduğunu anlıyorsunuz. Barış için yaşıyor, dua ediyor ve bekliyoruz.”